Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat pośród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze mówili do Niego: „Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno?” On im odpowiedział: „Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy znalazł się w potrzebie i poczuł głód, on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzyszom”. I dodał: „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu”. Wszedł znowu do synagogi. Był tam człowiek, który miał uschniętą rękę. A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć. On zaś rzekł do człowieka z uschłą ręką: „Podnieś się na środek!” A do nich powiedział: „Co wolno w szabat: uczynić coś dobrego, czy coś złego? Życie uratować czy zabić?” Lecz oni milczeli. Wtedy spojrzawszy na nich dokoła z gniewem, zasmucony z powodu zatwardziałości ich serc, rzekł do człowieka: „Wyciągnij rękę!” Wyciągnął, i ręka jego stała się znów zdrowa.A faryzeusze wyszli i ze zwolennikami Heroda zaraz się naradzali przeciwko Niemu, w jaki sposób Go zgładzić.

(Mk 2, 23 – 3, 6)

Jezus przyszedł do społeczności wychowanej przez Prawo Mojżeszowe,  która bardzo poważnie traktowała Boga i rygorystycznie przestrzegała  wszelkich nakazów.
U faryzeuszy jednak zbytnia skrupulatność zamieniła się w bezduszny legalizm i doprowadziła do zatwardziałości serca, którą gani Jezus. Wypełnienie przepisów stało się celem, a  nie środkiem, tak iż  stracili z oczu miłość Boga i dobro bliźniego – nawet tak wyraźne jak jego uzdrowienie. Wszystkie przepisy prawa mają bowiem służyć człowiekowi – jego uświęceniu, wzrostowi, autentycznemu dobru i relacji z Bogiem.

Jezus w całym swoim nauczaniu wniósł ducha w literę prawa. Nie znaczy to jednak, że je liberalizował – podniósł raczej poprzeczkę, wymagając spójnej wewnętrznej postawy, nie jedynie wypełnienia rytuałów i gestów. Gdy Prawo mówiło: „Nie zabijaj!”, dodawał „Nie będziesz się nawet gniewał na swego brata”
a nawet: „Będziesz miłował swego nieprzyjaciela”. Bo jeśli „sprawiedliwość wasza nie będzie większa niż uczonych w Piśmie, nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego”.

Współcześnie wszystko wydaje się służyć człowiekowi, choć niekoniecznie w kontekście, jaki miał na myśli Chrystus. Pozbywamy się kolejnych wyrzeczeń, utrudnień, „skostniałych reguł”, liberalizujemy wszelkie wymagania, by było „łatwiej” i „bardziej ludzko”, lecz czy to pomaga nam wzrastać do większej sprawiedliwości? Czy nasza wewnętrzna postawa miłości do Boga
i człowieka nie powinna nas raczej skłaniać, by z szacunkiem zachowywać to, co wartościowe?

Please enter Google Username or ID to start!
Example: clip360net or 116819034451508671546
Title
Caption
File name
Size
Alignment
Link to
  Open new windows
  Rel nofollow